Niets ernstigs aan de hand dus, alleen een lichaam die roept om rust.
Ik heb de grens dus overschreden vorige week...
Moet nu de rest van de week thuisblijven.
Maar omdat het zo ontzettend druk is op 't werk ben ik wel de laptop en wat dossiers gaan halen, kwestie van hier rustig thuis toch een beetje mee te kunnen helpen...

Ik moet het dus wat kalmer aan gaan doen... Deze middag dus geslapen en ik voel me niet echt beter.
Ik kijk er niet naar uit, maar ik vrees dat dat wil zeggen dat ik morgenochtend terug in de wachtkamer zal zitten en nog een dag rust voorgeschreven zal krijgen.... Heb me dus blijkbaar echt wat overdaan de voorbije dagen/weken.

NU moet ik eerlijk toegeven dat ik al dat werk ook als een enorme uitdaging zie, vooral omdat er een deadline is: 1 september.
Overal krijg je te horen dat stress slecht is in de zwangerschap, maar wat als je die stress ook wel leuk vindt?

Ok, soms wordt het me te veel hoor, maar het merendeel van de tijd vind ik het eigenlijk wel leuk: de dagen passeren veel sneller, geen tijd om te piekeren of bij onnozele dingen stil te staan, etc.

Kind en gezin raadt het volgende aan:
- vermijd of beperk zware lichamelijke arbeid of geestelijke inspanning.
- vermijd stressvolle situaties

Ik werk dus wel op een altijd druk kantoor, ik moet elke dag zware geestelijke inspanningen leveren, dat is nu eenmaal mijn job!

Nu goe, dit weekend gaan we naar een rustig festivalleke en woensdag is het 15 augustus, dan zal ik me rustig houden, beloofd!
Maakt dat het dan wat goed?

Deze lekkernijen zullen alleszins nog 4 maand moeten wachten voor ik ze verorber!

Tien weken geleden hebben we een nieuwe zetel besteld. Woensdag hebben ze hem gebracht. We hebben afscheid genomen van onze vijfdehandse zetel en hem geschonken aan de KSA, alwaar hij nog een mooi leven zal leiden.
Met de komst van onze spruit vonden we het toch tijd om hem te vervangen. Wat er allemaal in die stoffen zetel zat van eventuele 'vuiligheid' weten we niet, maar onze kleine, die mocht er toch niet mee in aanraking komen.
Eerste decadentie dus: een spliksplinternieuwe zetel.

Nummer 2: een droom van ons allebei die we jaren hebben opgeborgen, maar eindelijk naar boven hebben laten komen: een échte piano!
Tweedehands weliswaar maar helemaal echt én prachtig!
Vorige week gekocht en donderdag zijn ze hem al komen brengen!
Het kleintje heeft deze week al de eerste pianoles gekregen!

Maar voor deze decadentie hebben we andere, kostelijke, zaken achterwege gelaten: geen Dranouter dit jaar! Een anders kostelijk affaire.
Heb ik me zo toch een beetje goedgepraat? :-)

Een jaar geleden gingen we met een paar vrienden naar Trier. Daar vonden we een gezellig speelgoedwinkeltje met prachtig houten speelgoed. Ik werd er verliefd op Walter. Verliefd op een houten eend die voortgetrokken kan worden aan een touwtje. Hij schudt zijn hoofdje heen en weer en beweegt ook zijn vleugels én hij zegt 'kwakkwak'.
Ik moest en zou hem hebben, maar mijn Tijsje was onverbiddelijk: er was geen kindje op komst in de nabije toekomst, we zouden het komen halen wanneer er een kindje was.

Twee weken geleden waren we dus in de ardennen, op anderhalf uur van Trier, met één missie: met Walter naar huis gaan.
Een heuse zoektocht doorheen Trier werd het. 's Morgens hadden we geen geluk, blijkbaar in de verkeerde helft van Trier gezocht.
Maar plots kregen we het wel echt warm, want dit deel herkenden we! En ja hoor, daar was die superwinkel! Ik stormde naar binnen op zoek naar Walter... en daar stond hij! Braaf te wachten op onze komst.

Walter, welkom in ons gezinnetje!

Daarna zijn we nog even bij onze vriend K. gepasseerd. Hij was redelijk wakker en reageerde eigenlijk zeer enthousiast. Gisteren zijn een aantal onderzoeken gedaan, vandaag weten we normaalgezien de uitslag.
We weten eigenlijk nog niet veel: wanneer zal hij naar huis kunnen? Wat zal hij nog allemaal kunnen, etc.
We zien hem alleen elke keer weer vooruit gaan: meer praten, beter begrijpbaar, enorm alert,... Wij blijven duimen dat dit over een jaar enkel nog een pijnlijke herinnering is.